رابطهی انسان و حیوان، فراتر از یک همزیستی ساده و شکلی از حضور است؛ عاری از تقابلهای انسانی که امکان فاصله گرفتن از وضعیت نمایشی چیزی جز خود بودن را فراهم میآورد و در موجب بازگشت به حضوری بیواسطه میشود.
در جهان امروز که روابط انسانی اغلب با تنش، تداخل خواستهها، ترس از قضاوت و بازیهای پنهان همراه است، انسانِ خسته از نقشهای تحمیلی، گاه به حیوان پناه میبرد، زیرا در دایرهی هستی، حیوان «دیگریِ امن» است.
این نقاشیها روایت لحظههایی از همین حضورند؛ بدنها نه در سلطهاند و نه در اطاعت. حیوان در این تصاویر نماد نیست، بلکه واسطهای است برای بازگشت به شکلی ابتداییتر و اصیلتر از رابطه.
بودنی نزدیکتر به سکوت، در واکنش به جهانی که در آن انسان از انسان دور شده است.
مرجان هاتفی
