رابطه ی انسان و حیوان، فراتر از یک همزیستی ساده و شکلی از حضور است؛ عاری از تقابل های انسانی که امکان فاصله گرفتن از وضعیت نمایشی چیزی جز خود بودن را فراهم می آورد و در موجب بازگشت به حضوری بی واسطه می شود. در جهان امروز که روابط انسانی اغلب با تنش، تداخل خواسته ها، ترس از قضاوت و بازی های پنهان همراه است، انسان خسته از نقش های تحمیلی، گاه به حیوان پناه می برد، زیرا در دایره ی هستی، حیوان«دیگریِ امن»است. این نقاشی ها روایت لحظه هایی از همین حضورند؛ بدن ها نه در سلطه اند و نه در اطاعت. حیوان در این تصاویر نماد نیست، بلکه واسطه ای است برای بازگشت به شکلی ابتدایی تر و اصیل تر از رابطه. بودنی نزدیک تر به سکوت، در واکنش به جهانی که در آن انسان از انسان دور شده است.

مرجان هاتفی